Następnie był konstruktorem w fabryce sody „Lubimow Solvay” w Pierejezdnoj, w Zagłębiu Donieckim (1908), zaś do 1 sierpnia 1909 pracował jako inżynier montażu silników spalinowych w fabryce „Bracia Koerting” w Moskwie.
Potem kierował działem silników spalinowych w przedsiębiorstwie „Orthwein i Karasiński”. Skonstruował wtedy silnik na koksik z dymnic parowozowych dla elektrowni Dyrekcji Kolejowej w Warszawie oraz szereg gazogeneratorów na koks i antracyt. Od 1915 kierował przez 2 lata biurem konstrukcyjnym fabryki „Ursus” – brał tam udział przy projektowaniu m.in. pierwszego polskiego ciągnika rolniczego z silnikiem benzynowym, tzw. ciągówki z Ursusa. Był równocześnie wykładowcą i prowadził zajęcia z silników spalinowych w Szkole Mechaniczno-Technicznej im. H. Wawelberga i S. Rotwanda oraz w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Wykładowca przedmiotu silniki spalinowe w ramach Kursów Wieczornych dla Techników (1909–1916) na Wydziale Technicznym Towarzystwa Kursów Naukowych w WarszawieDziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906–1916, opracowali Ryszard Błędowski, Stanisław Orłowski, Henryk Mościcki, Warszawa 1917, Podkarpacka BC – wersja elektroniczna. Od 1915 był starszym asystentem prof.