Po okresie względnej izolacji Etiopii od świata zewnętrznego, zainteresowanie jej kulturą wzrosło w Europie pod koniec XIX wieku. Wtedy to podróż do Etiopii w poszukiwaniu źródeł Nilu Błękitnego odbył James Bruce. Pozostawił on obszerny opis swej podróży, gdzie m.in. spisał wiele lokalnych tradycji i dał próbki języków etiopskich, np. gafat.
Pod koniec XIX wieku wskutek działalności podróżników, jak i w wyniku działań wojennych (złupienie przez Brytyjczyków cesarskiej biblioteki w Mekdeli po pokonaniu Teodora II), pojawiło się w Europie wiele rękopisów etiopskich. Uczeni szybko zdali sobie sprawę, że badanie literatury etiopskiej może mieć wielkie znaczenie dla biblistyki, semitystyki czy patrystyki, gdyż wskutek konserwatyzmu i izolacji Etiopia przechowała wiele tekstów uznanych dotychczas za zaginione (jak np. Księga Henocha czy Wniebowstąpienie Izajasza). Poznawanie tych rękopisów dało impuls do rozwoju badań nad językiem gyyz (tu zwłaszcza godne uwagi są monumentalne dzieła Augusta Dillmanna) i historią kultury etiopskiej.