w niskiej temperaturze i w obecności acetonitrylu oraz kwasu sulfaminowego.

Reakcje upright=0.5|class=skin-invert-image|mały|lewo|Molibdenowy kompleks mezytylenu Utlenianie mezytylenu rozcieńczonym kwasem azotowym daje kwas trimezynowy . Łatwo ulega bromowaniu, dając bromomezytylen:

Mezytylen może być ligandem w związkach metaloorganicznych, jednym z przykładów jest kompleks , który można otrzymać w reakcji ksylenu z heksakarbonylkiem molibdenu.

Historia Mezytylen został po raz pierwszy otrzymany w 1837 r. przez irlandzkiego chemika Roberta Kane’a przez ogrzewanie acetonu ze stężonym kwasem siarkowym. Źródłem nazwy „mezytylen” były prace niemieckiego chemika Carla Reichenbacha, który nazywał aceton „mesit” (od greckiego μεσίτης, mediator), ze względu na jego właściwości, które oceniał jako lokujące się pomiędzy etanolem a eterem dietylowym. Kane z kolei uważał, że aceton jest alkoholem i określał go jako („alkohol mezytowy”). Sądził przy tym, że w reakcji z kwasem siarkowym nastąpiło odwodnienie alkoholu mezytowego i powstanie alkenu, „mezytylenu”. Wzór empiryczny mezytylenu określony przez Kane’a jako był błędny, podobnie jak , podany przez Augusta von Hofmanna w lutym 1849 r. Prawidłowy wzór sumaryczny ustalił w 1866 r. Adolf von Baeyer, jednak zaproponował dla niego błędną strukturę tetracyklo[3.1.1.11,3.13,5]nonanu.