Systematycznie opanowuje stąd coraz to nowe zbiorniki wodne, strugi a nawet rowy melioracyjne systemu irygacyjnego Wieprz-KrznaBaranowicz Tadeusz: Zamiast korzyści - kłopot, w: "Przyroda Polska" nr 2/1983, s. 23. W pierwszej ćwierci XXI w. jest stałym elementem ichtiofauny jezior Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego, z udziałem liczebnościowym sięgającym od 0,2% do 34,1%. W innych regionach Polski występuje rzadziej, choć może również osiągać istotną pozycję w ichtiofaunie jezior.
Spotykany w wodach wolno płynących i stojących, nad miękkim podłożem, rzadziej w wodach słonawych. Wykazuje dużą odporność na niski poziom tlenu, wysoki poziom dwutlenku węgla oraz zanieczyszczeń, a także na podwyższoną temperaturę wody. W zbiornikach o zaawansowanym stopniu eutrofizacji, w których nie ma warunków do życia dla większości gatunków ryb, obok form głodowych karasi i linów występują często głodowe formy sumika karłowatego.