Na przełomie X i XI wieku w państwie piastowskim pojawiły się przedmioty codziennego użytku zdobione w tzw. stylu pierścieniowo-łańcuchowym. Zabytki tego rodzaju odkryto zarówno w ośrodkach nadbałtyckich, m.in. w Wolinie, Kamieniu Pomorskim, Szczecinie i Gdańsku, jak i w głębi kraju, m.in. w Żółtem, Santoku, Gnieźnie, Gieczu, Łeknie, Łęczycy, Lądzie, Miliczu, Nasielsku, Ostrowie Lednickim, Opolu i Wrocławiu. Rozprzestrzenienie tej stylistyki, nieznanej wcześniejszej tradycji słowiańskiej, jest interpretowane jako możliwe świadectwo obecności osób pochodzących ze Skandynawii lub utrzymywania kontaktów z obszarami północnej Europy. Pojawienie się tych zabytków datuje się przede wszystkim na pierwszą ćwierć XI wieku.
W 2008 Przemysław Urbańczyk zauważył, że względna jednolitość kultury materialnej na ziemiach polskich oraz brak wyraźnych centrów kultowych nie pozwala na wydzielenie jednostek etno-politycznych (plemion) na tym terenie. Uważa on, że nie istniały stabilne i długotrwałe (ahistoryczne) grupy etniczno-terytorialne (plemiona). Zamiast tego od połowy IX w., tzn. od czasu kiedy zaczęto wznosić osady obronne, zaczęły funkcjonować organizacje wodzowskie obejmujące zwykle jeden gród i jego okręg rolniczy.