Planował jako proboszcz uczynić parafię centrum kulturalnym i intelektualnym emigracji gruzińskiej, dlatego ograniczył swoją działalność naukową, jedynie okazjonalnie, wykładając w Paryżu i Oxfordzie, gościnnie także w Dublinie i w 1933 w Krakowie, gdzie podczas swojego pobytu skatalogował rękopisy gruzińskie w zbiorach Biblioteki Czartoryskich.
Za swoją działalność na rzecz otaczania opieką duszpasterską emigracji gruzińskiej otrzymał 5 stycznia 1934 godność archimandryty.
Działalność w Polsce mały|lewo|Metropolita warszawski i całej Polski Dionizy (Waledyński) zaprosił archimandrytę Grzegorza do podjęcia pracy naukowej na Uniwersytecie Warszawskim W 1933 metropolita warszawski i całej Polski Dionizy (Waledyński), który poznał archimandrytę Grzegorza w czasie konferencji w Lozannie, zaprosił go do Warszawy, by ten podjął działalność naukową w Studium Teologii Prawosławnej Uniwersytetu Warszawskiego jako zastępca profesora patrologii. Metropolita Dionizy zagwarantował mu przy tym możliwość równoczesnego wykonywania obowiązków proboszcza parafii św. Nino i pozostanie w składzie duchowieństwa Patriarchatu Konstantynopolitańskiego. Archimandryta zgodził się.