Bitwa morska pod Patras – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 6–8 listopada 1772 podczas V wojny rosyjsko-tureckiej (1768–1772).
Bitwa ta stoczona została przy wejściu do Zatoki Korynckiej, gdzie flota rosyjska dowodzona przez Koniewa pokonała turecką flotę złożoną z fregat i szebek, niszcząc 9 fregat i 10 z 16 szebek, nie tracąc przy tym żadnego z własnych okrętów.
Koniew opuścił Livorno 6 września 1772 i od 5 października krążył wokół Cytery mając ze sobą następujące okręty: 80-działowy Czesma i 66-działowy Graf Orlow. Dnia 23 października dołączył do niego 26-działowy Sw.Nikołaj a 27 października 18-działowy Zabijaka, 16-działowa Sława, 12-działowa Auza i 12-działowy Modon, które zostały wydzielone pod wodzą Wojnowicza z floty Orłowa koło Mikono. Okręty te przyniosły ze sobą wieści o siłach tureckich w przesmyku koło Patras. Koniew i Wojnowicz po połączeniu swych sił (mieli 7 okrętów i 230 dział) ruszyli na Turków.
Dnia 5 listopada przybyli w pobliże Patrai i natrafili na 9 30-działowych fregat oraz 12 szebek na morzu oraz 4 szebeki zakotwiczone pod osłoną artylerii nadbrzeżnej (każda szebeka po 20-30 dział).