To doprowadziło do dwóch poważnych kryzysów w ruchu: w 1935 i 1936, w wyniku których Plinio był bliski zrezygnowania z przywództwa.
Jednym z najważniejszych idei w życiu integralistów była Wewnętrzna Rewolucja lub Rewolucja Siebie, podczas której człowiek przestawał myśleć tylko o sobie, zamiast tego przyjmował ideę wielkiej integralistycznej rodziny – stawał się jednym z Ojczyzną, odrzucając samolubne i złe wartości.
Stosunek do reżimu Vargasa thumb|Integraliści w czasie demonstracji ulicznej wykonują pozdrowienie wraz z okrzykiem "Anauê!", oznaczającym w indiańskim języku tupi "jesteś moim bratem!"
Na początku lat 30. XX wieku, w Brazylii pojawiła się duża liczba radykalnych ruchów politycznych. Rząd prezydenta Getúlio Vargasa, po wprowadzeniu przez niego zmian w prawie pracy, stracił na popularności. Zyskała ją Komunistyczna Partia Brazylii. W tej sytuacji Vargas zwrócił się w kierunku prawicy, rozpoczynając później reżim nazywany Estado Novo (Nowe Państwo).
Tymczasem integralizm zyskiwał na popularności pośród Brazylijczyków, zwłaszcza tych pochodzenia niemieckiego i włoskiego (ok. miliona osób).