rozstrzeliwanie wrogów ludu w Wandei, która pozostała wierna królowi).
Określenia wróg ludu użył Louis de Saint-Just w swej mowie oskarżycielskiej w procesie rewolucyjnym króla Ludwika XVI, zakończonym jego zgilotynowaniem 21 stycznia 1793 r. Wedle słów Saint-Justa:
Waszą jest więc rzeczą zadecydować, czy Ludwik jest wrogiem ludu francuskiego i czy jest mu obcy. Gdyby wasza większość rozgrzeszyła go, wyrok ten powinien by podlegać sankcji ludu. Jeżeli bowiem żaden obywatel nie może być przez akt suwerenny zmuszony do przebaczenia królowi, to tym bardziej suweren nie może być związany decyzją żadnej instytucji.
Wróg ludu stało się pojęciem prawnym na gruncie ustawy Konwentu z 10 czerwca 1794 r. (tzw. prawo 22 prairiala). Ustawa stwierdzała, że Trybunał Rewolucyjny został powołany, by karać wrogów ludu i wyliczała poszczególne ich kategorie.