1900–1930 15 lat później, w 1900, zbudowano linię do Lipusza, a po roku przedłużono ją do Chojnic. W tym samym roku, po wybudowaniu linii do Kartuz (przez Sikorzyno), Kościerzyna stała się węzłem kolejowym. Linia do Kartuz umożliwiała również dotarcie do Gdańska (przez linię Kartuzy-Stara Piła-Gdańsk Wrzeszcz). W 1901 ukończono budowę linii Lipusz – Bytów, dzięki czemu Kościerzyna zyskała bezpośrednie połączenie z północno-zachodnią częścią regionu.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę podjęto decyzję o budowie magistrali węglowej (fragment dzisiejszej linii kolejowej nr 201). W 1920 w Kościerzynie powiększono parowozownię, która miała nie tylko obsługiwać ruch lokalny, ale też planowaną magistralę. W tym samym roku ze względu na to, że granica polsko-niemiecka przecięła linię Lipusz – Bytów i rozebrano tory pomiędzy Lipuszem a Rogiem, Kościerzyna straciła połączenie z Bytowem. W 1928 zbudowano linię do Bąka, a dwa lata później, w 1930, Kościerzyna zyskała połączenie z Bydgoszczą. W 1930 zdecydowano się także zamknąć i rozebrać fragment linii do Kartuz, na odcinku Kościerzyna-Gołubie Kaszubskie, gdyż równolegle do niego był już gotowy odcinek magistrali węglowej o znacznie lepszych parametrach technicznych.