Terray, wytypowany do drugiego zespołu szturmowego, nie miał okazji zaatakować szczytu ze względu na konieczność sprowadzenia na dół poodmrażanych kolegów.
W roku 1952 wziął udział we francuskiej ekspedycji do Ameryki Południowej. W jej ramach dokonał wraz z Guido Magnone pierwszego wejścia na szczyt Fitz Roy w Patagonii, wszedł także na Aconcaguę.
Tego samego roku wraz z Holendrami Tomem De Booy i Keesem Egelerem wyruszył w Andy Peruwiańskie. Dokonali oni wspólnie wejść na dziewicze szczyty Nevado Pongos i Nevado Huantsan.
W roku 1954 wziął udział w rekonesansowej wyprawie pod Makalu, gdzie wspiął się na jego dwa poboczne wierzchołki – Kangchungtse (7678 m) i Chomo Lonzo (7804 m). Rok później, 15 maja 1955 r. wraz z Jeanem Couzy stanęli jako pierwsi na głównym wierzchołku Makalu (8485 m).
Rok 1956 przyniósł kolejne sukcesy w Andach. Wyprawa organizowana przez Terraya zdobyła 5 poważnych wierzchołków, w tym m.in. zachodni wierzchołek dziewiczego jeszcze wtedy Chacraraju (6112 m), Taullijaru (5830 m).
W roku 1957 brał udział w skomplikowanej akcji ratowniczej na Eigerze, dzięki której udało się uratować włoskiego alpinistę Claudio Cortiego, wspinającego się wraz z partnerami słynną północną ścianą.