Oddziały sullańskie zajęły Rzym.
Dyktatura Sulli Sulla przejął władzę jako dyktator na czas nieograniczony, wbrew tradycji ograniczającej sprawowanie tego urzędu do 6 miesięcy. Rozpoczęły się jednocześnie prześladowania przeciwników politycznych, które pochłonęły kilka tysięcy ofiar (zob. proskrypcja), głównie wśród ekwitów. Majątek ich był konfiskowany, wystawiany na licytację i skupowany za bezcen przez stronników i przyjaciół Sulli. Pragnąc odbudować władzę senatu, wprowadził do niego trzystu ekwitów, zwiększył jego liczbę do 600 członków (wcześniej 300). Zniósł cenzorów. Zwiększył liczbę kwestorów z dwunastu do dwudziestu. Konsulowie zostali pozbawieni władzy wojskowej w prowincji i ich rola ograniczała się do przywództwa w senacie. Powiększono liczbę pretorów z sześciu do ośmiu. Konsulowie i pretorzy dopiero po roku, z tytułem prokonsula i propretora, otrzymywali prowincje i dowództwo nad armią. Konsulem można było zostać kolejny raz dopiero po dziesięciu latach, a pomiędzy innymi urzędami musiały upłynąć dwa lata. Inicjatywa ustawodawcza trybunów ludowych musiała być zaakceptowana przez senat, ponadto trybun tracił możliwość pełnienia innych urzędów. Ograniczono rolę ekwitów na korzyść senatorów.