Kazimierz Fortunat Chromiński (ur. 14 lutego 1874 we wsi Wolica, w powiecie rówieńskim na Wołyniu, zm. w wyniku odniesionych ran 21 września 1939 w szpitalu w Chełmie) – pułkownik piechoty Armii Imperium Rosyjskiego i Wojska Polskiego. Życiorys Rodzina i młodość Urodził się w rodzinie ziemiańskiej Andrzeja i Marii z Wołoszynowskich. Ukończył sześcioklasową szkołę realną w Równym i uzyskał świadectwo maturalne.
Służba w armii carskiej 9 marca 1892 zaciągnął się ochotniczo do 127 Putywelskiego Pułku Piechoty 32 Dywizji Piechoty w Równem. 10 sierpnia 1896 ukończył z wyróżnieniem (w I-szym rzędzie) dwuletnią Szkołę Junkierską w Wilnie i 1 września tego roku awansowany został na podporucznika w korpusie piechoty. Następnie ukończył dwa sześciomiesięczne kursy: w Szkole Saperów w Kijowie i tzw. „polową Pojestkę” organizowaną przez dowództwo 11 Korpusu Armijnego w Równem.
16 lutego 1897 w Jampolu ożenił się z Wandą Poznańską (małżeństwo bezdzietne - pasierbica).
14 października 1900 objął swoje pierwsze dowództwo – został mianowany dowódcą ochotniczej komendy. 15 maja 1903 został awansowany na stopień porucznika i pełnił funkcję naczelnika komendy wywiadowców, którą dowodził do 17 listopada 1904.