Liczbę domobrańców ocenia się na 13500 (zapisanych około 17000).
Jednostki domobrańców początkowo uczestniczyły w organizowanych przez Niemców akcjach antypartyzanckich, później podejmowały także samodzielne działania wymierzone w lewicową partyzantkę (Front Wyzwolenia Ludu Słoweńskiego) na terenie Słowenii.
Większość oddziałów stanowiły jednostki piechoty. Istniały także oddziały artylerii, ale rzadko były używane. Brak było jednostek pancernych (poza kilkoma pociągami pancernymi), mimo że kilkanaście załóg czołgowych odbyło przeszkolenie w Rzeszy. Uzbrojenie i wyposażenie: początkowo głównie włoskie, potem niemieckie, a także wszelkiego rodzaju broń zdobyta na partyzantach.
W maju 1945 większość domobrańców opuściła Słowenię i ukrywała się na terenie austriackiej Karyntii, jednakże uciekinierzy zostali wydani przez brytyjską administrację wojskową w ręce nowego rządu Jugosławii, gdzie w większości zostali skazani na śmierć, a następnie rozstrzelani w Kočevje (według szacunków około 10 tys.). 4 września 1946 w Lublanie rozstrzelano za zdradę i kolaborację generała Leona Rupnika.
Zobacz też domobrani Hrvatsko domobranstvo Królewskie Wojska Jugosłowiańskie w Ojczyźnie Kolaboracja pod okupacją niemiecką podczas II wojny światowej
Przypisy
Kategoria:Słoweńskie formacje kolaboranckie w służbie Niemiec hitlerowskich