Po wojnie pozostawał zatrudniony przez armię aż do maja 1920 roku ukończył studia w Istituto Superiore di Scienze Sociali "Cesare Alfieri" na uniwersytecie we Florencji (dzisiejszy wydział nauk politycznych) i podjął pracę jako urzędnik bankowy w Ferrarze.
W styczniu 1921 roku związał się z ruchem faszystowskim w Ferrarze. Był organizatorem bojówek, które atakowały lewicowych polityków i przeciwników Mussoliniego, działających w okolicach rodzinnej Ferrary. Balbo był także aktywny na szczeblu krajowym. W czasie marszu na Rzym (1922 rok), mimo młodego wieku był już jednym z ważniejszych działaczy faszystowskich, a w roku 1924 został szefem Faszystowskiej Milicji. Rok później objął wysokie stanowisko w ministerstwie gospodarki.
W 1926 roku niemający pojęcia o lataniu Balbo otrzymał od Mussoliniego stanowisko sekretarza lotnictwa. W związku z tą nominacją Balbo w błyskawicznym tempie nauczył się pilotażu i zdobył ogólne wykształcenie w dziedzinie lotnictwa. Stał się głównym budowniczym włoskiego lotnictwa wojskowego. W 1928 roku otrzymał stopień generała lotnictwa, zaś rok później objął także stanowisko ministra lotnictwa.