Geneza Lasowiacy wykształcili się na skutek asymilacji różnych nacji zamieszkujących od XIV w. tereny Puszczy Sandomierskiej. Początkowo osadnictwo w puszczy będącej granicą między właściwą Małopolską (województwo sandomierskie i lubelskie) a Rusią Czerwoną (województwo ruskie) było mało intensywne. Wśród głównych grup osadników byli Mazurzy, czyli mieszkańcy Mazowsza. Mazowieckie pochodzenie osadników sugerują toponimy takie, jak Mazury. Inną grupą osadników z wieków XVI–XVII byli również jeńcy wojenni. Tradycja lokalna wiąże przezwisko „Tatary” nadawane mieszkańcom Sokołowa Małopolskiego z osadnictwem tatarskim, z którym mają wiązać się również toponimy Majdan Królewski czy Medynia (Łańcucka, Głogowska). Również mieszkańcy Czajkowej na początku XX w. przyznawali się do pochodzenia tatarskiego. Ludność ta jednak szybko miała ulec polonizacji. Jednocześnie informacje o takim osadnictwie są oparte jedynie na tradycji i poszlakach, np. wskazujących na przetrzymywanie w tym rejonie jeńców tatarskich, a brak niepodważalnych dokumentów potwierdzających zorganizowane osadnictwo. W związku z tym fakt takiego osadnictwa w Kotlinie Sandomierskiej jest podważany i określany jako legenda.