Według tych źródeł Kaminski urodził się w Dobrzyniu nad Wisłą, a rodzina wkrótce potem przeniosła się do Petersburga.

W 1917 rozpoczął studia na Politechnice w Petersburgu, ale już w 1918 wstąpił jako ochotnik do Armii Czerwonej i walczył w rosyjskiej wojnie domowej. Wstąpił do WKP(b). Po zakończeniu wojny kontynuował studia. Został inżynierem chemikiem. Ożenił się z Anną z Wojtowiczów lub Wójtowiczów i miał z nią syna i trzy córki. W roku 1935 został wyrzucony z WKP(b), a w 1937 aresztowany za krytykowanie stalinowskiej polityki kolektywizacji rolnictwa oraz „współpracę z wywiadem niemieckim i polskim”. Wypuszczony z więzienia w 1941 osiedlił się w Briańsku, gdzie otrzymał posadę inżyniera w miejscowej gorzelni.

Po zajęciu Briańska przez Wehrmacht przyjaciel Kaminskiego Konstantin Woskobojnik został mianowany starostą kolaboracyjnego samorządu miasta Łokot´ w obwodzie briańskim, a Kaminski jego zastępcą. We współpracy z Heinzem Guderianem obaj kolaboranci zorganizowali milicję w liczbie 10 000 uzbrojonych ludzi mającą za zadanie zwalczanie partyzantki radzieckiej. Po śmierci Woskobojnika Kaminski przejął urząd burmistrza i dowódcy formacji proniemieckiej, która w 1942 przybrała nazwę Rosyjskiej Wyzwoleńczej Armii Ludowej (RONA) (), a jej stan liczebny osiągnął kilkanaście tysięcy. W tym czasie był on zarządcą tzw.