miasto miało 1850 mieszkańców.
Historia mały|Pomnik Andrzeja Zamoyskiego, upamiętniający także nadanie praw miejskich w 1406 r., potwierdzenie ich w 1767, odebranie w 1869 i ponowne nadanie w 1994, usytuowany na rynku miejskim mały|Rynek w 1915 r.
Średniowiecze i XVI wiek
Początki Bieżunia wiążą się z osadnictwem rozwijającym się nad Wkrą, na skrzyżowaniu lokalnych dróg prowadzących m.in. w kierunku Sierpca, Szreńska i Raciąża. Położenie nad rzeką sprzyjało jednocześnie rozwojowi młynarstwa.
W literaturze występuje rozbieżność dotycząca najstarszej wzmianki o miejscowości. Józef Barański wskazuje rok 1372, kiedy Bieżuń miał należeć do przedstawicieli rodu Prawdziców, później określanych jako Sieprscy lub Gulczewscy. Eleonora Bergman za najstarszą pewną wiadomość źródłową dotyczącą Bieżunia uznaje natomiast dopiero akt lokacyjny z 1406 roku.
W 1406 roku książę mazowiecki Siemowit IV zezwolił Jędrzejowi z Gulczewa, kasztelanowi płockiemu, na założenie miasta na prawie chełmińskim na terenie należącej do niego wsi Bieżuń. Jednocześnie ustanowiono cotygodniowy targ odbywający się w poniedziałki. Lokacja wpisywała się w szeroką akcję urbanizacyjną Siemowita IV, który w latach 1374–1426 lokował około 20 miast na Mazowszu i w ziemi bełskiej.