Po wojnie został oddelegowany do Łodzi, gdzie zajmował się organizacją transportu samochodowego dla zaopatrzenia miasta jak i rozwojem świeżo założonej Politechniki Łódzkiej. Równolegle współtworzył nowy polski samochód ciężarowy Star 20 i niewprowadzony do produkcji Walentyn. Na Politechnice Łódzkiej był kierownikiem Katedry Budowy Samochodów i Ciągników (1970–1976), dyrektorem Instytutu Pojazdów, dziekanem Wydziału Mechanicznego (1954–1955, 1960–1962), prorektorem, a w latach 1962–1968 rektorem uczelni. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Naukowej Przemysłowego Instytutu Motoryzacji.

W latach 1965–1972 poseł na Sejm PRL IV i V kadencji (bezpartyjny).

Życie prywatne Był żonaty z Walentyną (1914–1993), miał dwóch synów. Dziadek Anity Werner.

Przez ostatnie kilkanaście lat życia mieszkał w mieszkaniu na piętrze kamienicy Szymela i Heleny Wileńskich w Łodzi przy pl. Komuny Paryskiej. Zmarł w Łodzi, pochowany 12 października 1977 na katolickim Starym Cmentarzu w Łodzi.