Jako „królowa-uzurpatorka” Atalia wykorzystała swoją pozycję, by protegować i ustanowić w Judzie kult fenickiego boga Baala. Po sześciu latach jej rządów kapłan Jehojada zorganizował przewrót. Zjednując sobie dowódców wojskowych i straż świątynną, ukoronował i namaścił siedmioletniego Joasza na króla w Świątyni Jerozolimskiej. Zaskoczona Atalia wbiegła do świątyni krzycząc: „Spisek! Spisek!”, jednak na rozkaz Jehojady została wyprowadzona na zewnątrz, by nie kalać świętego miejsca krwią, a następnie zgładzona przy Bramie Końskiej2 Krl 11,4-16; 2 Krn 23,12-15..
Ocena postaci Biblijna ocena rządów Atalii jest zdecydowanie negatywna. Autorzy Ksiąg Królewskich i Kronik łączą ją przede wszystkim z kultem Baala, przypisując jej zgubny wpływ na męża i syna. Współcześni badacze, tacy jak Athalya Brenner, zwracają jednak uwagę na fakt, że samo imię królowej zawiera teoforyczny element odnoszący się do Jahwe (yah). Sugeruje to, że skrajnie negatywny stosunek stronnictwa kapłańskiego wobec Atalii mógł wynikać również z faktu, iż była ona władcą spoza dynastii Dawidowej, a nade wszystko – kobietą.