Amtrac powstał na bazie elementów podwozia czołgu M3 i z początku nie miał przeznaczenia bojowego. Pierwsze „amtraki” zaprojektowano do celów cywilnych na bagnistych terenach Everglades na Florydzie. Jednak w początkach wojny, gdy stało się oczywiste, że wojska amerykańskie będą musiały podejmować operacje desantowe na wyspach Pacyfiku, zaistniała konieczność zaadaptowania cywilnego projektu do celów wojskowych. W ten sposób doszło do skonstruowania pojazdów LVT-1, a następnie LVT-2 i 4 (ang.: Landing Vehicle, Tracked – pojazd desantowy, gąsienicowy) z silnikiem benzynowym Continental W970 o mocy 250 KM pozwalającym na osiąganie prędkości na lądzie 32 km/h i w wodzie 12 km/h. LVT ważyły około 11 (z ładunkiem do 13) ton, a ich rozmiary wynosiły 7,97 × 3,25 × 2,5 m. Zasięg 160 km. Uzbrojenie stanowiły montowane opcjonalnie karabiny maszynowe kalibru 12,7 mm i 7,62 mm. Część późniejszych lub zmodyfikowanych pojazdów otrzymała lekkie opancerzenie. Innowacją zastosowaną w wersji LVT-4 była opuszczana tylna rampa do przedziału ładunkowego. Na ich bazie opracowano pływające wozy wsparcia ogniowego LVT(A)-1 z działkiem 37 mm i LVT(A)-4 z haubicą 75 mm w wieży. Armia Brytyjska otrzymała pewną liczbę LVT i używała ich podczas operacji w Europie.