W jego skład wchodzili posłowie mianowani przez władcę lub wyższych urzędników państwowych.
Postanowienia unii lubelskiej znosiły odrębne parlamenty Korony i Litwy na rzecz wspólnego sejmu, jednak Litwini nadal zwoływali zjazdy posłów i senatorów litewskich pod nazwą konwokacji wileńskiej lub zjazdu głównego stanów Wielkiego Księstwa Litewskiego, które stanowiły swoistą kontynuację sejmu Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Historia Pierwsze ślady dużych zjazdów szlachty (bojarów) litewskich można dostrzec przy okazji traktatu na wyspie Salin (1398) i unii horodelskiej (1413). Za pierwszy sejm litewski uważa się zjazd szlachty w Grodnie w 1445 z okazji rozmów Kazimierza Jagiellończyka i Rady Panów. Wkrótce wpływ szlachty zaczęły rosnąć na mocy przywilejów Kazimierza. Podobnie wojny litewsko-moskiewskie, trwające z niewielkimi przerwami od 1492 do 1582, powodowały, że wielki książę potrzebował więcej podatków na finansowanie armii i musiał częściej zwoływać sejm. W zamian za współpracę szlachta litewska otrzymywała różne przywileje, w tym wzmocnienie roli sejmu.