Dwukrotnie brał również udział w mistrzostwach świata rozegranych systemem pucharowym, w obu przypadkach odpadając w II rundzie: w 1997 r. w Groningen przegrał z Wadimem Miłowem1997 FIDE Knockout Matches, natomiast w 1999 w Las Vegas – z Wadimem Zwiagincewem1999 FIDE Knockout Matches.
Wielokrotnie reprezentował Szwecję w turniejach drużynowych, m.in.: , w 1978 r. zdobywając brązowy medal za indywidualny wynik na I szachownicyOlimpBase, , w 1980 r. zdobywając srebrny medal za indywidualny wynik na I szachownicyOlimpBase, , m.in. zdobywając wspólnie z drużyną dwa złote (1971, 1972) oraz srebrny medal (1973)OlimpBase.
Styl gry Anderssona jest bardzo solidny, ale zarazem mało efektowny. Zdecydowana większość jego partii kończy się remisem, przez co przegrywa on niewiele partii, ale również niewiele wygrywa. Jest uznawany za jednego z największych na świecie specjalistów od gry końcowej, szczególnie tzw. "wieżówek". Słynna jest również jego technika realizacji najmniejszej nawet przewagi pozycyjnej.