W 1924 grupa rozłamowa z wileńskiej organizacji PPS kierowana przez Aleksandra Zasztowta, założyła w Wilnie Związek Socjalistyczny „Praca". 21 września 1924 grupa ta zjednoczyła się z PNS pod nazwą „Niezależna Socjalistyczna Partia Pracy” (NSPP). Partia posiadała wpływy w Częstochowie (zdobyła m.in. 5 mandatów w Kasie Chorych) czy w Bydgoszczy (5 mandatów radnych z listy Wolnych Związków Zawodowych).
Czołowym działaczem i ideologiem NSPP był Bolesław Drobner, który pełnił funkcję przewodniczącego Centralnego Komitetu Wykonawczego. Inni czołowi działacze to Jan Haneman, Tomasz Kapitułka, , Laurenty Zachariasiewicz. NSPP związana była z Międzynarodową Wspólnotą Pracy Partii Socjalistycznych. Od 1923 była członkiem Socjalistycznej Międzynarodówki Robotniczej.
W 1927 NSPP po przejściu PPS do opozycji względem sanacji, podjęła z nią rozmowy na temat zjednoczenia. Wywołało to w NSPP ostre spory, a następnie rozłam. Większość wraz z Bolesławem Drobnerem przyłączyła się w 1928 do PPS. Część zrzeszająca kilkadziesiąt osób z Warszawy, Wilna i Bydgoszczy, kontynuowała do 1937 działalność pod dawną nazwą. Kres dalszemu istnieniu NSPP położyło rozporządzenie władz rządowych z 22 grudnia 1937 o delegalizacji tej partii.