Autorzy okólnika zarzucali odejście od socjalistycznego charakteru partii, szukanie sojuszników przez kierownictwo PPS wśród narodowców, a tym samym zagrożenie, że przyszłe powstanie kierowane będzie nie przez wychowanych ideowo oficerów, ale przez militarystów.

Rada Partyjna PPS w czerwcu 1911, podjęła uchwałę o zawieszeniu w prawach partyjnych na rok uczestników działań opozycyjnych. Jednocześnie CKR zarzucił opozycjonistom pragnienie utrzymania niezmienionej roli Organizacji Bojowej PPS, podczas gdy doświadczenia 1905 wskazywały na potrzebę przygotowania szerokiej i przygotowanej kadry. Za opozycjonistami opowiedziały się sekcje: lwowska, krakowska, genewska i petersburska.

W maju 1912, opozycja we Lwowie rozpoczęła wydawać pismo „Placówka”, pod redakcją Feliksa Perla. Po roku zawieszenia CKR wyraził zgodę na powrót opozycjonistów pod warunkiem zawieszenia pisma. Opozycjoniści odmówili jednak poddawania się warunkom stawianym przez CKR deklarując swoje przywiązanie do programu „socjalizmu niepodległościowego” przyjętego Na X Zjeździe PPS (I Zjeździe PPS Frakcji Rewolucyjnej) w 1907.

W grudniu 1912, na konferencji opozycjoniści zaczęli występować pod nazwą PPS Opozycja. Wyłonili też Komisję Centralną w składzie: Feliks Perl, Jan Cynarski, Tomasz Arciszewski, Mieczysław Dąbkowski, Włodzimierz Kunowski.