Dawniej wieś z karczmą i hutą szkła, zbudowaną w drugiej połowie XVIII wieku (huta szkła wybudowana w 1785 r., smolarnia była w 1790 r.). Wieś położona nad Jeziorem Jełguńskim. Jełguń należał do katolickiej parafii w Butrynach. W dokumentach wizytacyjnych parafii Butryny Jełguń wymieniany jest już w 1798 roku (w protokole z 1779 r. jeszcze nie wymieniana). W 1858 r. w Jełguniu określanym jako huta szkła używano w mowie język polski i niemiecki, było 42 dzieci w wieku do 6 lat, 16 chłopców i 15 dziewczynek w wieku 7-14 lat i 66 osób w wieku powyżej 14 lat. W 1860 r. mieszkało w osadzie ponad 200 osób. W 1874 r. w Jełguniu razem z Ramukami było 223 osoby, w tym 123 katolików. W sierpniu 1876 r. huta szkła została zlikwidowana, mieszkańcy wyprowadzili się do Westfalii i do pobliskiej Nowej Wsi. Pozostała jeszcze gospoda z małym hotelem, w której przeprowadzano licytację drewna, spotykali się urzędnicy leśnictwa, kupcy, handlarze i chłopi z pobliskich wiosek. W 1880 r. w Jełguniu, Ramukach i Łańsku Leśnictwie łącznie mieszkało 36 osób, w tym 20 katolików. W 1895 r. planowano wykupić budynek w Dziuchach, w którym miała powstać szkoła, do której uczęszczałyby dzieci z Jełgunia. W 1902 r. w Jełguniu (zapisany jako Gelguhnen) mieszkało 16 osób, w tym 6 katolików. W 1907 r. w Jełguniu mieszkało 20 osób, w tym 11 katolików. W 1913 r.