Tie-break, ostatecznie stosowany w formule nieco innej niż Van Alena, zrewolucjonizował tenis i uczynił go grą chętniej widzianą przez realizatorów telewizyjnych.
Pierwsze próby wprowadzenia tie-breaka Van Alen realizował na turnieju w Newport, następnie tie-breaka testowano na innych amerykańskich turniejach, w tym US Open. W połowie lat 70. Międzynarodowa Federacja Tenisowa również zaakceptowała ideę tie-breaka, chociaż Van Alen nie zgadzał się z modyfikacjami jego propozycji (najważniejsza zmiana polegała na zastąpieniu jednego punktu decydującego przy stanie 4:4 koniecznością uzyskania przewagi dwóch punktów) i nazywał wersję Federacji „powolną śmiercią”.
Zbiegiem okoliczności dokładnie w dniu śmierci Van Alena odbył się półfinał Wimbledonu, w którym Michael Stich pokonał Stefana Edberga po trzech tie-breakach, ani razu nie przełamując serwisu przeciwnika. Ten mecz i wiele innych potwierdziło potrzebę reformy Van Alena, szczególnie w dobie coraz potężniejszych serwisów.
W 1965 James Van Alen został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy; przed siedzibą Galerii Sławy w Newport stoi jego pomnik.
Bibliografia
Sylwetka na stronie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy
Kategoria:Amerykańscy działacze sportowi Kategoria:Amerykańscy tenisiści Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1991