thumb|Prorok Ozeasz, autor: James Tissot Księga Ozeasza (hebr. הושע Hoszea) – jedna z ksiąg Pisma Świętego, stanowi część ksiąg prorockich Starego Testamentu. W kanonie hebrajskim stanowiła część Księgi Dwunastu Proroków Mniejszych.
Doświadczenia miłości i cierpienia, gdy żona opuściła Ozeasza dla innego mężczyzny, stały się dla niego inspiracją do wyrażenia w tej księdze miłości Boga do Izraela i Jego smutku z powodu odrzucenia tej miłości przez ludzi.
Treść Część 1: Smutek Ozeasza z powodu jego żony, oraz smutek Boga z powodu Izraela 1–3 Żona i dzieci Ozeasza 1–2,1 Niewierny Izrael 2,2–23 Ozeasz odzyskuje swoją żonę 3
Część 2: Bóg Jahwe kocha Izraela, ale będzie jego sędzią 4–13
Epilog: Obietnica odnowy, jeśli Izrael okaże skruchę 14
Czas i miejsce Wydarzenia z Księgi Ozeasza dzieją się równolegle z początkową działalnością Izajasza. Prorok Ozeasz pochodził z Północnego Królestwa. Jego służba rozpoczęła się w czasie panowania ostatniego liczącego się króla Izraela, Jeroboama II, i trwała przez dwadzieścia lat załamania świetności państwa, w okresie panowania sześciu królów i zdobycia stolicy Izraela, Samarii, przez Asyryjczyków w 721 r. przed Chr.
Prorok Imię „Ozeasz" jest skrótem imienia Jehoszua (hebr.