mały|240px|Miłosz Kotarbiński dłuta Alfonsa Karnego, 1935 Miłosz Kotarbiński (ur. 25 stycznia 1854 w Czemiernikach, zm. 27 października 1944 w Grodzisku Mazowieckim) – polski malarz, rysownik, krytyk literacki, poeta, śpiewak i kompozytor. Brat Józefa.
Życiorys Studia odbył w Warszawie u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. Od 1875 studiował na Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu pod kierunkiem Michaiła Clodta i Pawła Czistiakowa. W trakcie studiów trzykrotnie otrzymał srebrny medal (1872, 1878, 1879) oraz złoty medal za obraz Wulkan Prometeusza, przykuty do skał Kaukazu, omywanych falami, w obecności Siły i Władzy (1881). Akademię ukończył w 1882 z tytułem artysty I klasy za obraz Chory kniaź Pożarski przyjmuje posłów moskiewskich. Potem udał się do Rzymu.
Po powrocie do Warszawy w 1883 został nauczycielem rysunku i malarstwa w szkołach warszawskich, później profesorem w Miejskiej Szkole Rysunkowej w Warszawie. W latach (1887–1891) był kierownikiem artystycznym „Tygodnika Illustrowanego”. W 1892 założył prywatną szkołę malarską dla kobiet. W maju 1909 uczestniczył w jury konkursu na pomnik Chopina w Warszawie. W 1905 został profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, następnie dyrektorem tej uczelni od 1924 do 1927.