Alfons d’Este (ur. 21 lipca 1476, zm. 31 października 1534) – książę Ferrary podczas wojen Ligi z Cambrai.
Był synem Herkulesa I d’Este i Eleonory Aragońskiej. W wojnach Ligi z Cambrai wspierał on Ligę przeciw Wenecji i pozostał sprzymierzeńcem króla Francji – Ludwika XII (nawet po tym jak papież Juliusz II zawarł pokój z Wenecją). W 1510 został za to ekskomunikowany, a Ferrara została przyłączona do ziemi papieskich – Alfons pokonał jednak armię papiesko-wenecką, podbił Bolonię i odegrał znaczącą rolę we francuskim zwycięstwie w bitwie pod Rawenną (1512).
right|200px W latach 1526–1527 Alfons brał udział w ekspedycji cesarza rzymskiego i króla Hiszpanii, Karola V Habsburga przeciw papieżowi Klemensowi VII. Podobnie jak jego brat – kardynał Hippolit d’Este, Alfons był jednym z najpotężniejszych patronów swoich czasów; dla niego Giovanni Bellini namalował „Święto Bogów” w 1514 – swoje ostatnie skończone dzieło. Wspierał też ucznia Belliniego – Tycjana. W 1529 Alfons stworzył najwspanialszą galerię swoich czasów. Ferrara stała się również muzycznym centrum Europy – wielu najsławniejszych muzyków tamtej epoki tworzyło na dworze Alfonsa.