Skocznią w Lubawce zainteresował się czołowy polski skoczek - Stanisław Marusarz, który postawił sobie za cel położenie podwalin pod rozwój narciarstwa na tych obszarach. Oddawał pokazowe skoki i doprowadził do tego, że w 1956 roku Polski Związek Narciarski uznał te obiekty za nadające się do przeprowadzania zawodów rangi ogólnopolskiej.

W 1978 roku odbyły się na skoczni zawody w ramach Ogólnopolskiej Spartakiady Młodzieży. Ponieważ impreza się udała, postanowiono skocznię wykorzystywać regularnie w trakcie spartakiad, przygotowywanych przez województwo jeleniogórskie, a także wałbrzyskie. Kolejna miała się odbyć w 1984 roku i dlatego już rok wcześniej zapadły decyzje o modernizacji obiektu. Znalazły się pieniądze, zarówno ze środków centralnych, jak i nadwyżki budżetowej województwa, a dużą pomoc okazały m.in. Energopol-7 z Poznania oraz Kombinat Robót Drogowych z Łodzi. Dzięki życzliwości Nadleśnictwa uzyskano kawałek terenu i rozpoczęto budowę przeciwstoku. Wysadzono w powietrze około 3,5 tysiąca metrów sześciennych skał i ziemi, dzięki czemu skocznia uzyskała punkt konstrukcyjny zlokalizowany na 85 metrze.