Proces ten wymagał precyzji – pióro musiało być odpowiednio zaostrzone, aby uzyskać właściwą grubość linii.
Inkausty były przygotowywane z naturalnych składników, takich jak galasy dębowe, ocet, guma arabska co zapewniało trwałość zapisu.
Zasady estetyki Kaligrafowie przykładają dużą wagę do proporcji liter, ich nachylenia oraz odstępów między słowami. Na przykład litery w stylu włoskim mają wysokość równą siedmiu szerokościom pióra, a ich nachylenie wynosi trzy szerokości pióra względem linii pionowej.
Ważnym elementem jest symetria i harmonia między literami oraz ozdobne zawijasy (tzw. zawody zamaszyste), które nadają pismu elegancji.
Kaligrafia w polskiej szkole przedwojennej Od początku XX w. kaligrafii uczono w klasach początkowych na obowiązkowych zajęciach języka polskiego. Sztuka pisania traktowana była jako podstawa nauki zwykłego pisania.
Przed wojną wydawano wiele podręczników do nauki kaligrafii, a nauczyciele posiłkowali się różnymi tytułami. Najbardziej znany i polecany przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego było dzieło Stefana Tatucha Nauka pisma ozdobnego i użytkowego: podręcznik dla nauczycieli i uczniów seminariów nauczycielskich.