Najczęściej stosowaną hipotezą wytrzymałościową dla stali i metali o wyraźnej granicy plastyczności jest hipoteza energii właściwej odkształcenia postaciowego (sformułowana w roku 1904 przez polskiego uczonego Maksymiliana T. HuberaHuber M.T., Właściwa praca odkształcenia jako miara wytężenia materyału – Przyczynek do podstaw teorii wytrzymałości, Towarzystwo Politechniczne we Lwowie, Lwów, 1904 oraz niezależnie w 1913 r. przez Austriaka Richarda von Misesavon Mises, R. "Mechanik der festen Körper im plastisch-deformablen Zustand". Opublikowano w Gesellschaft der Wissenschaften zu Göttingen. Mathematisch-Physikalische Klasse. 1913 (1): 582–592. i w 1924 Niemca Heinricha Hencky'ego, jednak priorytet Hubera na ogół nie jest kwestionowany) (w literaturze znana jako hipoteza H-M-H). Zakłada ona, że ciało jest doskonale sprężyste i że praca naprężenia zredukowanego równa jest sumie prac wszystkich naprężeń składowych, przy czym

Podstawą obliczeń wytrzymałościowych jest upewnienie się, iż naprężenie zastępcze jest mniejsze od naprężenia dopuszczalnego tzn.

W praktyce projektowej naprężenie dopuszczalne wyznacza się z zależności: