20 sierpnia 1980 roku podpisał apel 64 uczonych, pisarzy i publicystów do władz komunistycznych o podjęcie dialogu ze strajkującymi robotnikamiApel (dokument KSS KOR, Archiwum Opozycji IV/04.05.43 [b.n.s]). Od lutego do 13 grudnia 1981 r. był sekretarzem redakcji Tygodnika „Solidarność”. Po ogłoszeniu stanu wojennego współpracował z drugoobiegowym pismem „Krytyka”, publikując tam szkice i artykuły o problematyce międzynarodowej. Działał w podziemnej „Solidarności”. Od 1986 r. uczestniczył w pracach opozycyjnego konwersatorium przy kościele św. Trójcy w Warszawie.
W październiku 1989 r. był organizatorem (na wniosek Prezydium Senatu) i dyrektorem Ośrodka Studiów Międzynarodowych (organ doradczy do spraw polityki zagranicznej przy Senacie RP), przeniesionego następnie do Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana. Tu, od 1995 r. był również koordynatorem programu badawczego pt. „Kompleks wypędzenia”, wchodził także (do 2005 r.) w skład Rady Programowej Fundacji. Jest także fundatorem Fundacji „Polska w Europie”. Członek Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego.
Publikował ponadto m.in. w periodykach: „Außenpolitik”, „Więź”, „Unia&Polska”, „Polska w Europie”, „Polski Kalendarz Europejski”, „Rocznik Polsko-Niemiecki”, „Rzeczpospolita”.