W latach 50. XX wieku wraz z rozbudową infrastruktury drogowej i telefonicznej silbo zaczęło tracić na znaczeniu. Ponadto trudne warunki ekonomiczne spowodowały, że wiele osób posługujących się silbo wyemigrowało z wyspy. Znajomość silbo zaczęła zanikać. Aby zapobiec całkowitemu wymarciu silbo, w 1999 roku władze Gomery wprowadziły do szkół podstawowych i średnich jego obowiązkową naukę.
Poza Gomerą język gwizdany stosowany był na innych wyspach archipelagu, np. na El Hierro do lat 30. XX wieku. Nie wiadomo jednak czy był to osobny język mieszkańców El Hierro czy też migrantów z Gomery.
Opis Różnej wysokości gwizdy naśladują brzmienie słów lokalnego dialektu języka hiszpańskiego. Język używany jest do porozumiewania się na duże odległości w trudno dostępnych dolinach górskich – średni dystans to 5 km, a przy sprzyjających warunkach najlepsi potrafią przekazać informacje na odległość 8 km. Użytkownik tego języka nazywany jest silbador.
Językoznawca Ramón Trujillo stwierdził w roku 1978, że silbo ma tylko 2 samogłoski i 4 spółgłoski. Samogłoski mogą być wysokie lub niskie, a spółgłoski mogą być wznoszące lub opadające w linii melodycznej, która jest przerywana lub ciągła.