W październiku 1992 uchwałą Rady Naukowej Instytutu Fizyki Politechniki Warszawskiej, zatwierdzoną przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, otrzymał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk fizycznych za rozprawę pt. Pole elektromagnetyczne na granicy rozdziału jednoosiowych ośrodków anizotropowych i w jednoosiowym falowodzie planarnym.
1 października 1993 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Politechniki Szczecińskiej. Jednocześnie został powołany na stanowisko Dyrektora Instytutu Fizyki Politechniki Szczecińskiej i Kierownika Zakładu Optoelektroniki w tym Instytucie. Podjął wtedy starania o utworzenie kierunku studiów - Fizyka Techniczna, który został ostatecznie uruchomiony w 1995 na Wydziale Elektrycznym PS. W 1996 został uhonorowany nagrodą zespołową Rektora Politechniki Szczecińskiej. Był też inicjatorem, współorganizatorem i autorem programu studiów doktoranckich w dziedzinie fizyki utworzonych w 2001 na Politechnice Szczecińskiej, na Wydziale Technologii i Inżynierii Chemicznej.
W 2002 został wyróżniony Zachodniopomorskim Noblem za badania ceramicznych nadprzewodników wysokotemperaturowych RBa2Cu3O6+x domieszkowanych jonami ziem rzadkich. Nagroda została nadana przez Kapitułę Zachodniopomorskiego Klubu Liderów Nauki.