w tygodniku „Świat” i wystawiała na wielu wystawach w kraju i za granicą.
Wraz z Tadeuszem Przypkowskim była fotoserwisantką wystawy Warszawa oskarża (1945) – pierwszej powojennej polskiej wystawy fotograficznej pokazywanej w warszawskim Muzeum Narodowym, innych miastach kraju oraz poza granicami w innych stolicach, gdzie pokazano zdjęcia stolicy zburzonej w czasie II wojny światowej i powojenne powroty jej mieszkańców. Negatywy zdjęć ocalone i wyniesione z powstania warszawskiego autorka podarowała Muzeum Warszawy. Po wojnie do Muzeum trafiło ok. 5 tys. negatywów z okresu 1923–1939 oraz 1945–1947. Negatywy przedstawiające głównie Kresy autorka przekazała Emilii Boreckiej – organizatorce pierwszej powojennej wystawy pt. Pół wieku Warszawy w fotografii Zofii Chomętowskiej. W 1947 Chomętowska wyjechała do Argentyny. W roku 1971 odwiedziła Warszawę. Pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 234-4-1/2). thumb|Grób Franciszka Druckiego-Lubeckiego i Zofii Chomętowskiej na cmentarzu Powązkowskim W 2010 archiwum jej negatywów sprowadzono do Polski.
Przypisy