Język galela – język zachodniopapuaski rozprzestrzeniony w prowincji Moluki Północne w Indonezji, zwłaszcza na wyspach Halmahera i Morotai. Według części źródeł posługuje się nim 79 tys. osób, według niektórych szacunków z lat 80. XX w. ma 30–31 tys. użytkowników.
Najbardziej wysunięty na północ spośród języków Moluków. Należy do grupy języków północnohalmaherskich (peryferyjna rodzina języków papuaskich) i jest jednym z najczęściej używanych języków tej rodziny. Jest to etniczny język ludu Galela, który zamieszkuje przede wszystkim północno-wschodnią część Halmahery. Podobnie jak pozostałe papuaskie języki wyspy został opisany w pracach niderlandzkich misjonarzy.
Jest blisko spokrewniony (i częściowo wzajemnie zrozumiały) z językiem tobelo. Lokalnie słynie jako język utworów miłosnych. W piśmiennictwie stosuje się alfabet łaciński.
Historia i użycie Jest dość szeroko rozprzestrzeniony geograficznie, ponadto według publikacji The Papuan languages of East Nusantara and the Bird’s Head ma największą liczbę użytkowników spośród języków północnohalmaherskich. Skupiska ludności Galela odnotowano na różnych wyspach Moluków (m.in. Bacan, Obi, Ternate, Tidore, a także Buru). Prawie wszystkie osoby z ludu Galela są wielojęzyczne.