Historia Protoplastami ruchu zielonoświątkowego na Śląsku Cieszyńskim było 9 luterańskich neopietystów, których wykluczono z ewangelickiej Społeczności Chrześcijańskiej w Cieszynie. W 1910 zarejestrowali się jako Związek Stanowczych Chrześcijan. Zainteresowani nauką Stanowczych Chrześcijan zaczęli spotykać się na terenie Wisły w latach 1917 (Nowa Osada, następnie grupa przeniosła się do Malinki) i 1920 (Głębce). Wspólnoty te dały początek zborom utworzonym w 1922 (Głębce) i 1923 (Malinka), zarejestrowanym oficjalnie w 1929. Wierni pozostawali oficjalnie w dalszym ciągu członkami Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Dopiero po zakończeniu II wojny światowej postanowili o odłączeniu się od macierzystego związku wyznaniowego, wobec czego w 1947 Stanowczy Chrześcijanie weszli w skład nowo powstałej federacji kościołów ewangelikalnych, Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego w PRL.
W 1968 wspólnota nawiązała relacje z misjonarzami z Norwegii z Kościoła Chrześcijańskiego Brunstad. Wśród Stanowczych Chrześcijan z Malinki zaczęła się wyodrębniać grupa zwolenników nauki braci norweskich. Zbór w Malince wystąpił z ZKE w 1988, coraz bardziej wiążąc się z Kościołem Brunstad.