Pas graniczny, stosunkowo szeroki na południu, zwężał się na północ od rzeki Thue do około pół mili, ponownie rozszerzał się w rejonie Dąbia oraz Goeniowa, po czym biegł równolegle do linii brzegowej w szerokości od pół do jednej mili aż do morza. Dopiero po zakończeniu tych zewnętrznych ustaleń administracyjnych rząd szwedzki mógł przystąpić do porządkowania spraw wewnętrznych swojej części Pomorza, w szczególności do regulacji systemu podatkowego. Działania te napotkały jednak istotne trudności, związane z brakiem jednolitej i aktualnej ewidencji gruntów.
W 1679 () nastąpiła korekta granicy szwedzko-brandenburskiej. Wyspy Uznam i Wolin, a także miejscowości położone na prawym brzegu Odry zostały odstąpione Brandenburgii.
W 1721 wskutek uzgodnień pokoju w Nystad kończącego III wojnę północną sprzedała za 2 mln talarów Fryderykowi Wilhelmowi I królowi Prus Szczecin i okolice, zachowując jedynie fragment Pomorza Przedniego, który z kolei utraciła w 1815 na rzecz Prus, razem z Finlandią (na rzecz Rosji) w wyniku ustaleń kongresu wiedeńskiego, zyskując w zamian Norwegię.