Na tym tle powstawały często konflikty pomiędzy chłopami, którzy strzegli, aby sąsiad nie posiadał większej liczby ludenhundów, co mogłoby powodować mniejsze dochody. W połowie XIX wieku rozpowszechnił się model polowania na maskonury za pomocą sieci. Wiązało się to ze spadkiem liczebności utrzymywanych lundehundów. Dopiero w roku 1937 udało się odtworzyć oficjalną hodowlę z pojedynczych osobników zachowanych w Maastad, a w roku 1943 nastąpiło uznanie tej rasy przez Kennelklub.
Wygląd thumb|left|250px|Łapa lundehunda z wyraźnie widocznym palcem piątym, który ma całkowicie wykształcone mięśnie zginacze i prostowniki.Hans Räber "Encyklopedia Psów Rasowych" Tom I, str. 579 Norsk Lundehund jest psem o nietypowej budowie anatomicznej. Przedstawiciele tej rasy mają po co najmniej 6 palców na każdej stopie (polidaktylia). Potrafią także tak ułożyć uszy, aby kanał słuchowy i wnętrze ucha było zamknięte dla zimna, wody oraz brudu. Ich stawy w ramionach pozwalają rozchylić przednie łapy całkowicie na boki, a budowa kręgów szyjnych umożliwia takie obracanie głową, że pies może ją położyć sobie na grzbiecie.