Po powstaniu warszawskim wraz z synem został wywieziony do Starachowic, skąd pieszo przedostał się do Częstochowy, gdzie mieszkała jego rodzina (szwagier).
W lutym 1945 na zlecenie Biura Odbudowy Stolicy wykonał fotografie zniszczeń Warszawy, które wraz z pracami Zofii Chomętowskiej stanowiły trzon wystawy Warszawa oskarża (1945). Była to pierwsza wystawa pokazywana w powojennej Polsce i za granicą. Po powrocie do Warszawy zamieszkał w domu teściów przy ulicy Hożej 72. Przez kilka lat prowadził sklep fotograficzny przy ulicy Śniadeckich 18. Wspólnie z Janem Bułhakiem, Marianem Dederką, Zbigniewem Pękosławskim i Jerzym Benedyktem Dorysem w roku 1946 powołał Związek Polskich Artystów Fotografików, w którym kierował sekcją fotografii krajoznawczej.
Ze względu na „niewłaściwe pochodzenie klasowe” przez wiele lat szykanowany, mimo jednoczesnego wykorzystywania jego prac do publikacji. W roku 1954 w ramach serii: "Biblioteka Fotoamatora" wydał podręcznik Fotografia krajoznawcza. Publikował na łamach czasopism, m.in. „Płomyk”, "Płomyczek", "Przyjaciółka". Oprócz tego fotografie Falkowskiego opublikowano w dwóch popularnych albumach: Warszawskie Konfrontacje (Sport i Turystyka, 1968), oraz Warszawiacy (Interpress, 1970, z tekstem Olgierda Budrewicza).