stąd wiadomo, że ryt mozarabski pochodzi sprzed tej daty).
Co do samego pochodzenia istnieją różnorodne teorie, m.in. teoria Piniusza, który uważał, że Goci przywieźli z Konstantynopola do Hiszpanii liturgię wschodnią i po zmieszaniu jej z istniejącą na tych terenach rzymsko-hiszpańską liturgią powstał ryt mozarabski. Większość badaczy zgadza się jednak z teorią Dom Férotina, według którego ryt mozarabski powstał przez połączenie liturgii italskiej bądź rzymskiej (skąd przyniesiono główne ramy liturgii) oraz wpływów afrykańskich, gallikańskich i hiszpańskich.
Ostateczną (przed inwazją muzułmanów na Półwysep Iberyjski) formę liturgii mozarabskiej ustanowił św. Izydor, biskup Sewilli, na synodzie w Toledo w 633 r.
Inwazja islamu Gdy w VIII w. muzułmanie zajęli prawie cały półwysep, sytuacja chrześcijan nie uległa znacznemu pogorszeniu, gdyż muzułmańscy władcy tolerowali ich w swoim królestwie, byleby byli posłuszni najeźdźcom. Co prawda, karano konwersje z islamu na chrześcijaństwo oraz dyskryminowano chrześcijan w życiu politycznym, ale mogli swobodnie sprawować praktyki religijne. Taki stan utrzymywał się do XI w., kiedy to Almorawidzi przejąwszy władzę, rozpoczęli prześladowania chrześcijan.