Morfologia Kapelusz Średnicy 3–8 cm, w młodym owocniku stożkowato wypukły, później płaski. Brzeg ostry, powierzchnia naga, czasami delikatnie łuskowata, podczas wilgotnej pogody śliska. Kolor siarkowożółty, oliwkowożółty, a miejscami czerwonobrązowy. W środku ciemniejszy i bardzo delikatnie pokryty purpurowymi płatkami. Blaszki Jaskrawożółte, grubawe, wycięte z ząbkiem. Są rzadkie, co jest ważną cechą umożliwiającą rozróżnienie gąski siarkowej od podobnej gąski zielonki, która ma gęściejsze blaszki. Trzon Wysokość 4–10 cm, grubość do 2 cm, kształt walcowaty lub maczugowaty. Jest początkowo pełny, później pusty, siarkowożółty, pokryty rdzawymi włókienkami. Przy podstawie jest białawy i włochaty. Miąższ Żółty. Zapach niemiły, jak karbidu lub gazu świetlnego. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki dość duże, jajowate, gładkie, bezbarwne, o średnicy 9–12 × 5–7 µm. Gatunki podobne Podobna jest jadalna gąska zielonka (Tricholoma equestre), która ma biały miąższ, gęściejsze blaszki i nie wydziela nieprzyjemnego zapachu.
Występowanie i siedlisko Gąska siarkowa występuje w Europie i Ameryce Północnej, została znaleziona również w Chinach. W Europie Środkowej jest szeroko rozpowszechniona, ale występuje w rozproszeniu. W Polsce jest dość pospolita.