Ludwik Kolankowski) i starszą asystenturę w Katedrze Historii Polski.

W okresie II wojny światowej pracował kolejno jako nauczyciel w szkole średniej w Chodorowie (styczeń 1940 – czerwiec 1941), buchalter Drukarni nr 11 we Lwowie (dawna drukarnia Ossolineum, marzec 1942 – lipiec 1944), nauczyciel, a potem kierownik pedagogiczny szkoły średniej nr 18 we Lwowie z polskim językiem nauczania (lipiec 1944 – czerwiec 1946).

Po wojnie od czerwca 1946 do sierpnia 1952 na Uniwersytecie Wrocławskim był adiunktem w Katedrze Historii Śląska, a od 1952 na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1952–1956 zastępca profesora, a 1956–1961 docent na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w 1961 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1968 – zwyczajnym. Od 1961 był kierownikiem Katedry i Zakładu Historii Słowiańszczyzny i Europy Wschodniej UW. 1958–1966 prodziekan i dziekan Wydziału Historycznego UW. W latach 1966–1969 prorektor Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1957 był także kierownikiem Zakładu Badań Historycznych Instytutu Polsko-Radzieckiego w Warszawie. Równolegle był w latach 1975–1981 dyrektorem Instytutu Krajów Socjalistycznych Polskiej Akademii Nauk. Od 1973 przewodniczył Komisji Historycznej Polsko-Radzieckiej PAN. Członek PZPR od 1949. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.