UD stała się partią politycznego centrum, skupiającą polityków postsolidarnościowych o szerokim spektrum politycznych poglądów od socjaldemokratycznych, przez socjalliberalne i chadeckie po konserwatywne. Po kongresie wiceprzewodniczącymi partii byli Jacek Kuroń, Władysław Frasyniuk i Aleksander Hall.
Wybory w 1991 W wyborach parlamentarnych w 1991 Unia Demokratyczna zajęła pierwsze miejsce z wynikiem 12,3%. W wyniku niewielkiej przewagi nad kolejnymi komitetami, rozdrobnienia na ówczesnej scenie politycznej i stosowania jako przelicznika metody Hare’a-Niemeyera UD zdobyła jedynie 62 mandaty (o dwa więcej od SLD), przy czym o jeden z nich na skutek nieprecyzyjnych przepisów ordynacji wyborczej przez parę miesięcy trwał spór z Chrześcijańską Demokracją. W Senacie I kadencji znalazło się 21 przedstawicieli UD, wkrótce dołączyło do nich dwóch senatorów niezależnych.