Do zboru ewangelickiego w Warszawie podarował dwa okna malowane przez niemieckich artystów.
Wraz z żoną prowadził działalność dobroczynną. W 1886 r. ufundował dzwon dla stacji misyjnej „Polonia” w Pretorii.
Inwestował w nieruchomości. W Warszawie kupił m.in. kamienice przy ul. Nowogrodzkiej 37, ul. Rybaki 12 (okolice dzisiejszego Multimedialnego Parku Fontann) i ul. Czerniakowskiej 8. W 1904 r. kupił folwark Wolimontowice w podwarszawskim Świdrze. W 1910 Wedlowie postawili tam willę.
W 1898 r. z kilkoma innymi przedsiębiorcami założył spółkę, która zbudowała fabrykę cementu we Wrzosowej koło Częstochowy.
Wraz z żoną wyjeżdżał na kuracje zdrowotne do dzisiejszego Sopotu.
Został pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie (aleja A, grób 31).
W 2004 r. został upamiętniony przez nadanie jego imienia alejce pieszej na tyłach fabryki na Kamionku Aleja Emila Wedla na Kamionku w Warszawie w Targeo.
Życie prywatne W dniu 9 sierpnia 1872 zawarł intercyzę z Eugenią z Böhmów (1853–1923), córką Eugeniusza i Augusty z Wisnowskich. Dzień później pastor Karol Gustaw Manitius udzielił im ślubu. Eugenia była siostrzenicą Karoliny, macochy Emila. W prezencie ślubnym Emil otrzymał od ojca rodzinne przedsiębiorstwo, ale proces przejęcia zakończono dopiero 6 lat później.