Zabiegał o budowę linii kolejowej Rzeszów-Sandomierz. W 1882 został wybrany, z I kurii, z obwodu rzeszowskiego, posłem na Sejm Krajowy Galicji V kadencji. W sejmie zajmował się sprawami budżetowymi, górnictwa naftowego, postulował tworzenie kółek rolniczych i zreformowania sytuacji prawnej nauczycieli w Galicji. Należał do Towarzystwa Rolniczego w Krakowie, Towarzystwa Gospodarskiego we Lwowie, a w 1886 był członkiem Rady Powiatowej w Rzeszowie.
W 1894 ponownie się ożenił z Marią Hołowińską-Czosnowską (zm. 1916) i powrócił do Warszawy. Został aktywnym działaczem katolickim. Wraz z bratem, Bernardem, w 1905 sprowadził do Warszawy redemptorystów. W latach 1906–1909 wydawał i redagował tygodnik katolicki "Wiara". Za zasługi dla kościoła katolickiego otrzymał Gwiazdę Orderu Piusa IX.
Należał do Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności i Warszawskiego Towarzystwa Miłośników Historii, któremu przekazał zbiór zabytków archeologicznych z Ukrainy. W 1916 należał do założycieli Towarzystwa Szkoły Nauk Politycznych został prezesem zarządu, funkcję tę pełnił do śmierci. W czasie I wojny światowej przebywał w Warszawie prowadząc działalność na rzecz polskiej sprawy. Wycofał się z życia politycznego w 1921 publikując jeszcze w „Tygodniku Ilustrowanym” wspomnienie o Zygmuncie Felińskim.