Witwicki wywodził stąd 6 możliwych stanów uczuciowych w stosunkach międzyludzkich: uczucia wobec silniejszych życzliwych (uczucia czci i wdzięczności) uczucia wobec życzliwych równych (przyjaźń) uczucia wobec życzliwych słabszych (uczucia opiekuńcze, litość) uczucia wobec silniejszych wrogów (nienawiść, zawiść) uczucia wobec nieprzyjaciół równych (impas, bezradność) uczucia wobec wrogów słabszych (lekceważenie, wstręt, pogarda, ironia)
O randze teorii kratyzmu świadczy jej zbieżność z ogłoszoną później (1912) teorią dążenia do mocy Alfreda Adlera. Zbieżność myśli obu uczonych świadczy o osadzeniu psychologicznych poglądów Witwickiego w nurcie nauki europejskiej. Sprawę podobieństw między teoriami Witwickiego i Adlera przeanalizowała Estera Markin i wykazała, że powstały one niezależnie od siebie, lecz zostały wyprowadzone ze zbieżnego założenia podstawowego. Obaj autorzy przyjęli dążenie do mocy (poczucia mocy) za podstawowy mechanizm aktywności ludzkiej. Istnieją jednak między nimi istotne różnice. Witwicki oceniał ambicję pozytywnie, Adler – negatywnie. Teoria kratyzmu jest teorią filozoficzną, ogólnopsychologiczną, dotyczącą głównie psychologii uczuć i estetyki. Natomiast teoria Adlera dotyczy psychopatologii, psychoterapii i pedagogiki.