Przeniesiony do Warszawy, pracował początkowo w Ministerstwie Oświaty i Centrali Związku Nauczycielstwa Polskiego, a od 1955 w Katedrze Pedagogiki AWF. Zajmował się zagadnieniami z pogranicza pedagogiki i socjologii, co przysparzało mu kłopotów ze strony ówczesnych władz. W 1960 obronił rozprawę doktorską (Treść i metody a warunki wychowania moralnego w szkołach zawodowych), w 1970 habilitował się (rozprawa Szkoła pracy G. Kerchensteinera. Model szkoły dla potrzeb cywilizacji przemysłowej w warunkach społeczeństwa kapitalistycznego) i objął stanowisko dyrektora Instytutu Pedagogiki i Psychologii na Uniwersytecie Śląskim. Zmarł nagle w miejscu pracy.
Z innych jego prac wymienić można: Sport jako czynnik osobotwórczy a zadania pedagogiki. Problematyka pedagogiczna współczesnej cywilizacji (1971), Socjometryczne techniki badawcze (1973), O postęp pedagogiczny w szkole i oświacie. Wybrane problemy (1976), Socjometria w pracy wychowawczej zakładu doskonalenia zawodowego (1982, współautor). Był m.in.